μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

γαλάζιο βαθύ σαν αντίο





κι έμεινα μόνος
με το γαλάζιο έλεος
της τελευταίας στιγμής στα μάτια σου
γαλάζιο ωκεανός και σιωπητήριο
γαλάζιο που με γέννησε
με φώτιζε και με σκοτείνιαζε
που ακτινοβολούσε και φτερούγιζε
έμεινα μόνος με το βαθύ γαλάζιο
σαν αντίο στα μάτια σου
μητέρα

6 σχόλια:

pandora είπε...

Βαθιά συγκινητικό Τόλη μου. Σαν μάνα αλλά και σαν κόρη κάποιας μητέρας δάκρυσα μέσα στο γαλάζιο του αντίο σου.

Poet είπε...

Σ' ευχαριστώ για τη συγκίνησή σου, Λίλιαν. Στερήθηκα τη μητέρα μου τα χρόνια που την είχα περισσότερο ανάγκη. Και κατάλαβα πόσο την αγαπούσα πολύ αργότερα. Τη στιγμή που στο κρεβάτι του νοσοκομείου τα μάτια της είχαν πάρει το απίστευτα βαθύ γαλάζιο χρώμα του αποχαιρετισμού.

Εσύ τουλάχιστον να μην ξεχνάς ποτέ να λες στη μητέρα σου ότι την αγαπάς.

Field of Dreams είπε...

Από τα πιο σπαρακτικά σου ποιήματα, Τόλη. Πάντα με κάνει και βουρκώνω.

Καλημέρα.

Poet είπε...

Καλησπέρα, Λίνα. Ναι, αυτή είναι η σωστή λέξη.

το πετάλι είπε...

"γαλάζιο που με γέννησε
με φώτιζε και με σκοτείνιαζε"

γέννηση
φως και σκοτάδι(συγχρόνως)
(σπουδαία αντίθεση-αντίφαση)


σπαρακτικά... συγκινητικοί
οι στίχοι σου, Τόλη
(ειδικά οι τελευταίοι είναι...)

Poet είπε...

Αυτοί οι τελευταίοι στίχοι είναι και ο τίτλος της συλλογής, Νίκο.
Τι να πω είκοσι σχεδόν χρόνια μετά τον θάνατό της; Είναι αδύνατον να δεχτώ, ακόμη και τώρα, ότι δεν θα την ξαναδώ.