μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

η σκληρή εντολή

                                                 να γνωρίζεις την ισόβια εντολή

                                                 να γνωρίζεις τον προορισμό σου

                                                  να κοιτάζεις κατάματα το θηρίο

                                              και να γράφεις στο  κελί σου ποιήματα

 

                                                     να ξέρεις ότι όλα είναι μάταια

                                                  να καταθέτεις γυμνή την ψυχή σου

                                                    να προφέρεις ηδονικά τις λέξεις

                                             και να επιδιώκεις μια ανέφικτη τελειότητα

 

                                             όχι για αραχνιασμένα ράφια βιβλιοπωλείων

                                                     όχι για τον έπαινο και την ιστορία

                                                               να γράφεις για σένα

                                                 γι’ αυτό που είσαι και που δεν αλλάζει

                                                 ίσως έτσι ν’ αγγίζεις και τ’ αδέρφια σου

 

                                                  τα τραύματα που ματώνουν και πονάνε

                                                                 είναι η δωρεά σου

                                                                 να είσαι ευγνώμων

                                                   και να γράφεις στο κελί σου ποιήματα

 

                                                     (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

 

αργά το βράδυ στο παράθυρο

   

                                                                    ένα μοναχικό πουλί

                                                            που φτερουγίζει μισοπαγωμένο

                                                              αργά το βράδυ στο παράθυρο

                                                                    είναι τα ποιήματά μου

 

                                                              ραμφίζει το τζάμι απελπισμένα

                                                               μήπως και κάποιος του ανοίξει

                                                          μήπως και διακρίνει μέσα στο σκοτάδι

                                                               στα μάτια σας τη λάμψη εκείνη

 

                                                                θα απλώσει τότε τις φτερούγες

                                                                          και θα κουρνιάσει 

                                                                       πάνω στην καρδιά σας

                                                                         κι αν δεν το διώξετε

                                                                       θα μείνει εκεί για πάντα

 

                                                                          ένα μελωδικό πουλί

                                                                         είναι τα ποιήματά μου

                                                                 που φτερουγίζει κάποτε παρήγορα

                                                                              νύχτα στην ερημιά

                                                        

                                                                 (από τη συλλογή Φαντάσματα,2020)

 

φαντάσματα

 

ευγενικέ αναγνώστη πρόσεχε

όπως σ’ ερειπωμένους πύργους

χαμένους μέσα στην ομίχλη

ανάμεσα σ’ αυτούς τους στίχους

κυκλοφορούν φαντάσματα

που σέρνουν πίσω τους βαριά

τις αλυσίδες του ανεκπλήρωτου

 

φαντάσματα της νιότης και του έρωτα

ιδανικών και ονείρων

μιας κάποιας φευγαλέας ευτυχίας

 

κι ακόμα πρόσεχε γιατί δεν ξέρεις

αν το χαμόγελό τους είναι δάκρυ

κι όταν απλώνουν χέρια αόρατα

πόσο σφιχτά θα σ’ αγκαλιάσουν

 

φαντάσματα ποιήματα με λέξεις μυστικές

περιπλανιούνται μες στο φως

σε γειτονιές παλιές λησμονημένες

αναζητώντας όσα αγάπησαν

και ίσως κάποτε αλώσουν την ψυχή σου

 

(από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

 

Φαντάσματα

 

ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο




κυλούσαν αργά στα μάγουλα

έφταναν ως τα χείλη

είχαν μια γεύση από προδοσία αλμυρή

γεύση πικρή από εγκατάλειψη

 

από μικρός λοιπόν συνήθισε

να καταπίνει τ’ ανώφελα δάκρυά του

 

δάκρυ το δάκρυ αργότερα

σήκωσε το κεφάλι

έμαθε να χαμογελάει στα δύσκολα

σχεδόν πάντα να χαμογελάει

 

καμιά φορά τα δάκρυα συνθέτουν

ένα παράξενα ωραίο χαμόγελο

 

(από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)