μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

γυναίκιες μόνες




                                                   γυναίκες μέσης ηλικίας στην καφετέρια
                                                                              μόνες
                                                        καλοντυμένες με ριχτά φορέματα
                                                            που κάτι λίγο αναδεικνύουν
                                                       και κάτι κρύβουν λίγο περισσότερο

                                                        γυναίκες χειραφετημένες, δυνατές
                                                                     ακόμα ελκυστικές
                                                                       γυναίκες μόνες
                                                  γυναίκες που θυμούνται, ελπίζουν, συζητούν
                                                       περήφανες γυναίκες που χαμογελούν
                                                                          ευθυτενείς 
                                                          μπροστά σε αστραφτερά σερβίτσια
                                                            με μια αδιόρατη σκιά στα μάτια

                                                     γυναίκες μέσης ηλικίας στην καφετέρια
                                                                             μόνες
                                                                      στο σπίτι μόνες
                                                                μ’ άλλες γυναίκες μόνες

                                                                κάπου μακριά δακρύζει
                                                                ένα λησμονημένο όνειρο
                                        
                                               (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)



οικογενειακή συγκέντρωση



                                                           ψάχνω στα ράφια μου παλιά βιβλία
                                                          γκρίζα και σιωπηλά μέσα στα χρόνια
                                                           παρά τα τόσα αδέρφια τους τριγύρω

                                                                      βιβλία παραμελημένα
                                                                              ξεχασμένα
                                                                   να λαχταράνε ένα βλέμμα
                                                                   το χάδι μου και την ανάσα

                                                                    με τα κρυμμένα ποιήματα
                                                                       και πάλι να δακρύζουν
                                                                      όπως την άνοιξη εκείνη
                                                               που είχαν δει πρώτη φορά το φως

                                                                 ζούμε όλοι μαζί σ’ αυτό το σπίτι
                                                                    εμείς με τα πολλά παιδιά μας
                                                                     κι οι φίλοι από κάθε εποχή
                                                                        κάθε γωνιά του κόσμου
                                                                      μια αγαπημένη οικογένεια
                                                                      στην περιπέτεια της ψυχής

                                                                    μάλιστα κατά διαστήματα εγώ
                                                                             σκουπίζω επιμελώς
                                                                    τα ίχνη του αίματος στα ράφια

                                                        (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)
 

το πιο ασήμαντο αντικείμενο




                                                                            στο πιο μικρό
                                                                στο πιο ασήμαντο αντικείμενο
                                                                               ελλοχεύει
                                                                     και περιμένει τη στιγμή

                                                                                  η μικρή
                                                                    η αδιόρατη εκείνη φλόγα
                                                                       που κάποτε φουντώνει
                                                                 κι ανάβει μια μεγάλη πυρκαγιά 

                                                                   το πιο ασήμαντο αντικείμενο
                                                                              κάπου βαθιά
                                                                      μέσα στην έκστασή του
                                                                                  λάμπει



                                                      (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες,  2019)
-

σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό




                                                                  εκεί στον μακρινό ορίζοντα
                                                               σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό
                                                                 είδα αχνά να με καλεί ένα φως
                                                                     κάτι σαν φάρος ή καράβι
                                                                       κάτι ίσως σαν πατρίδα

                                                                         να μου μιλάει βουβά
                                                                              με χίλιες λέξεις
                                                                με εξαίσια μουσική και χρώματα
                                                                      μ’ ένα άγγιγμα λυτρωτικό

                                                                         μα ξαφνικά κατάλαβα
                                                                   ότι πιο μακρινός κι απρόσιτος
                                                                        πιο φωτεινός ορίζοντας
                                                                                είναι η ψυχή
                                                                        εκεί αστράφτει τ’ όνειρο
                                                                       και αναδύεται δακρυσμένο
                                                                       στο βάθος των ματιών μου

                                                 
                                                     (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)


μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος


                                                                                                                                      στη Σοφία
  

                                                                            σύντροφοι στ’ όνειρο
                                                                         στην περιπέτεια της ζωής
                                                                                 να ταξιδέψουμε
                                                                              και να διαβάσουμε
                                                                 ν’ ανακαλύψουμε έκθαμβοι τον κόσμο

                                                                                   εσύ κι εγώ
                                                                                ποτέ πια μόνοι
                                                                           να χτίσουμε ένα σπίτι
                                                                        να μεγαλώσουμε ένα παιδί
                                                                     να επιβιώσουμε στις καταιγίδες

                                                                                  να γράψουμε
                                                                              να τραγουδήσουμε
                                                                                   να κλάψουμε
                                                                  να ζήσουμε την καθημερινή ρουτίνα
                                                                           ν’ απλώσουμε ένα χέρι
                                                                             ν’ ανάψουμε ένα φως

                                                                      πενήντα χρόνια τώρα με τη φλόγα
                                                                       με τις αδυναμίες και τα λάθη μας
                                                                             και μιαν αγάπη ανίκητη

                                                                        μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

                                                       
                                                          (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)