μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

ο εσωτερικός εχθρός, 2

                                                           
                                                                                       όπως τα κάστρα
                                                                               που υψώνονται περήφανα
                                                                            σχεδόν αγγίζοντας τον ουρανό
                                                                       κάποτε υποστέλλουν τις σημαίες τους
                                                                               και καταρρέουν στη λάσπη
                                                                                     πύργοι και επάλξεις

                                                                                          έτσι από μέσα
                                                                             προδίδονται οι μεγάλοι έρωτες
                                                                              οι αγάπες που ήταν για πάντα

                                                                                          σαθρά θεμέλια
                                                                                               το πάθος
                                                                                  και η ευτέλεια της καρδιάς

                                                                     (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017


ένα πρώτο φως




                                                                                                   από λέξη σε λέξη
                                                                                                από εικόνα σε εικόνα
                                                                                             στα τραύματά μου επάνω
                                                                                                     ακροβατώντας

                                                                                          ως κάτι μακρινό και ανέγγιχτο
                                                                                              στα τρίσβαθα της μνήμης

                                                                                         ο νους μου έχει μάθει από παλιά
                                                                                              με συνειρμούς και άλματα
                                                                                         ν’ αυτονομείται και να ταξιδεύει
                                                                                                 αιφνίδια  ν’ ακολουθεί
                                                                                           δικές του μυστικές διαδρομές

                                                                                            σε κάθε επικίνδυνη στροφή
                                                                                                      αναζητώντας
                                                                                      σε κάθε σκοτεινή παγίδα ή βάραθρο
                                                                                                        παρήγορο
                                                                                                       λυτρωτικό
                                                                                                  ένα πρώτο φως

                                                                (από τη συλλογη Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ευχαριστώ



                                                                              αχτίδες του ήλιου
                                                                                         καθώς με το αεράκι παιχνιδίζετε
                                                                                            στο πράσινο της φλαμουριάς
                                                                                              κάτω από το μπαλκόνι μου
                                                                                                        μικρές απλές
                                                                                                     πολύτιμες στιγμές
                                                                                                   σκόρπιες εδώ κι εκεί

                                                                                                           ευχαριστώ
                                                                                            για το γαλάζιο και το κόκκινο
                                                                                                       για το άγγιγμα
                                                                                                            το φως
                                                                                              για ένα βιβλίο μια μουσική
                                                                                                και μερικές γουλιές καφέ
                                                                                        για τα γυμνά μου πέλματα στο χώμα

                                                                                             ευχαριστώ που μου θυμίζετε
                                                                                               πόσο κοινό και καθημερινό
                                                                                            είναι στ’ αλήθεια το ανεκτίμητο
 
                                                                                                         μικρές απλές
                                                                                                     πολύτιμες στιγμές
                                                                                           φωτεινά ίχνη ενός άγνωστου θεού

                                                        
                                                                                      (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)




γιατί το φως



                                                                    υμνώ το φως
                                                          για να εξορκίσω το σκοτάδι
                                                           γιατί πίσω απ’ το κόκκινο
                                                               και το βαθύ γαλάζιο
                                                          κυλάει ένα ποτάμι θλίψης

                                                                   υμνώ το φως
                                                               σαν χάδι στο παιδί
                                                         που ακόμα ελπίζει μέσα μου
                                                             σαν κάποια λύτρωση
                                                       απ’ τα πολλά μου τραύματα

                                                                υμνώ το φως
                                                     γιατί είμαι πλάσμα του βυθού
                                                        που απώλεσε τον ουρανό
                                                              και τον αναζητά
                                                   και τον επικαλείται απελπισμένα

                                                                υμνώ το φως
                                                    γιατί το φως πηγάζει μέσα μου
                                                      γιατί δεν έχω άλλη πατρίδα


                                          (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)