μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

ανοιξιάτικο σπουργίτι




                                                               ένα μακρόστενο τραπέζι με καφέδες
                                                              και γύρω-γύρω οι παλιοί συμμαθητές
                                                                  φίλοι από τα δώδεκα ως το τέλος

                                                                    από τα δέντρα ν’ αναθρώσκουν
                                                                  οι ευωδιές του Μάη στο μπαλκόνι
                                                                       ο πρωινός ήλιος να φωτίζει
                                                                        χαμόγελα κι άσπρα μαλλιά
                                                                       μια ανεπαίσθητη μελαγχολία

                                                                              η θάλασσα απρόσιτη
                                                                           να αστράφτει πέρα κάτω
                                                                                σαν όνειρο εφηβικό
                                                                                    κι ένα σπουργίτι
                                                                           να φτερουγίζει με το αεράκι
                                                                        και να τσιμπολογάει τα ψίχουλα

                                                                                   ωραίος επίλογος
                                                                            το ανοιξιάτικο σπουργίτι
                                          
                                                          (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)


και ξαφνικά η ζωή

                                                                    



                                                                                μνήμη Κικής Καυκούλα

                                                          ένα μικρό πουλί φτεροκοπάει στη στέγη
                                                          κι ύστερα χάνεται στα βάθη τ’ ουρανού

                                                                     χρόνια κυοφορείται
                                                                             η στιγμή
                                                                     η εκρηκτική στιγμή
                                                         σε μυστικά εργαστήρια της ψυχής
                                                        μα και μπροστά σε μάτια ανύποπτα

                                                                     και ξαφνικά η ζωή
                                                                          συντρίβεται
                                                              ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί
                                                                     πάνω στο επίβουλο
                                                           οδόστρωμα της καθημερινότητας

                                                          και ξαφνικά εισβάλλει το απίστευτο
                                                                          κίτρινο ρίγος
                                                                               πικρή
                                                                     σπαρακτική σιωπή
                                                                            και δάκρυ

                                                                χρόνος ατέλειωτος χωρίς

  
(από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ποιος τώρα






                                                             θα σε βλέπει να λικνίζεσαι

                                                               νεράιδα του παραμυθιού
                                                                με την πνοή του ανέμου

                                                                         ποιος τώρα
                                                          με τ’ ακροδάχτυλα θα σε αγγίζει
                                                                      βάζο πολύτιμο
                                                            αρχαίας δυναστείας των μινγκ

                                                                         ποιος τώρα
                                                               θα μεθάει με τη φωνή σου
                                                       και θα καταποντίζεται στα μάτια σου

                                                                 κορίτσι εσύ της λογικής
                                                                          ποιος τώρα
                                                                  θα σου γράφει ποιήματα

                                                             σε ποιο σύννεφο ποιον ουρανό
                                                                τώρα θα λούζεται ο έρωτας
                                                                 για ν’ αναδύεται άφθαρτος
                                                            στο γκρίζο της καθημερινής ζωής;

                                                     (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)




αρμονίη αφανής φανερής κρείττων





                                                               η λάβα που εκσφενδονίζεται
                                                          από τα έγκατα της γης στον ουρανό
                                                              αλλά και το κρυστάλλινο νερό
                                                                      μιας μυστικής πηγής

                                                                       σ’ ανθισμένο λιβάδι
                                                            το ρίγος και το άρωμα της άνοιξης
                                                                 αλλά κι η κόκκινη αστραπή
                                                                που προμηνύει τον αφανισμό

                                                                είσαι η πτώση και η λύτρωση
                                                                    η καθημερινή διαδρομή
                                                                 απ’ τον Παράδεισο στον Άδη

                                                                        μ’ ακόμα πιο πολύ
                                                               είσαι το ηδονικό αφράτο χώμα
                                                                        σε πέλματα γυμνά
                                                                   το χάδι που μας γέννησε
                                                             και το σκοτάδι που θα μας δεχτεί

                                                                      είσαι κάτι από μένα
                                                            κάτι ολοφάνερο και ανεξιχνίαστο
                                                              καταγωγή και μακρινή πατρίδα


                                                   (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)