μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

εσπερινή απολογία θνητού




                                                                           δεν σε περίμενα ποτέ
                                                                           κι εσύ ποτέ δεν ήρθες

                                                                                    δεν ήξερα
                                                                             ούτε και τώρα ξέρω
                                                                                 τ’ όνομά σου
                                                                                    δεν ήξερα
                                                                               αν καν υπάρχεις

                                                                           σε ονόμαζα έκπληξη
                                                                        άλλοτε σύμπτωση ή τύχη
                                                                                 και πιο συχνά
                                                                                  δέος και φως
                                                                                      ναι, φως

                                                                                    σε αγάπησα
                                                                                      σε μίσησα
                                                                                     σε αγνόησα
                                                                             για σένα έκλαψα πικρά
                                                                          όμως δεν σε περίμενα ποτέ
                                                                              κι εσύ ποτέ δεν ήρθες

                                                                                   ποτέ δεν ήρθες
                                                                             αφού ήσουν πάντα εδώ
                                                                                 στην κάθε σκέψη
                                                                                και στην κάθε λέξη
                                                                                     στο αίμα μου
                                                                                 αφού ήσουν πάντα
                                                                                    η πατρίδα μου

                                                                               δεν σε περίμενα ποτέ
                                                                                  όμως το χέρι μου
                                                                        σε σένα ήταν πάντα απλωμένο
                                                                             τα μάτια μου εκστατικά
                                                                               μες στο δικό σου φως


                                                                      (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

Ίχνη του δέους - επιλεγμενα ποιήματα (1966-2017)



Μόλις κυκλοφόρησε. Διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία Ιανός, Πρωτοπορία, Βιβλιορυθμός και Ρώμη της Θεσσαλονίκης΄. Στην Αθήνα και στις υπόλοιπες πόλεις της χώρας κατόπιν παραγγελίας στο τοπικό βιβλιοπωλείο (μέσω των εταιριών διανομής Τσιγαρίδας Α.Ε. και Συμμετρία Α.Ε).
Γιάννης Κιντάπογλου
.
Τόλης Νικηφόρου. Ίχνη του δέους. Επιλεγμένα ποιήματα 1966-2017. Επιλογή: Τόλης Νικηφόρου και Πέτρος Γκολίτσης. Επίμετρο: Πέτρος Γκολίτσης. Νέος τίτλος από τις Εκδόσεις Ρώμη

χαμογελάει βουρκωμένος ο ουρανός




                                                                                με μια απαλή βροχή
                                                                                         σαν χάδι
                                                                     στο χώμα της παλιάς μας γειτονιάς
                                                                    χαμογελάει βουρκωμένος ο ουρανός

                                                                           παραθυρόφυλλα κλειστά
                                                                                 βουβές εξώπορτες
                                                                          από καιρό όλοι έχουν φύγει
                                                                                  έκλεισε το βιβλίο
                                                                          που ήταν γραμμένο στο νερό

                                                                            ένα απελπισμένο κόκκινο
                                                                              αστράφτει στο περβάζι
                                                                                       αντιστέκεται
                                                                           στην άνοιξη επιμένει ακόμα

                                                                              σ’ ένα ξενιτεμένο όνειρο

                                                              (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)


εξόριστη θλίψη





                                                                        θέλω για πάντα να εξορίσω
                                                                        τη θλίψη από τα μάτια σου
                                                                       σ’ ένα βαθύ πηγάδι απόμερο
                                                                            με φύλακα το χάραμα
                                                                        σκόρπιες αχτίδες του ήλιου

                                                                         μόλις τολμάει να ξεμυτίσει
                                                                           να γίνεται χαρά η θλίψη
                                                                              εκστατικό χαμόγελο
                                                                  να γίνεται φτερούγισμα την άνοιξη

                                                                     θέλω τη θλίψη σου να εξορίσω
                                                                              σ’ ένα έρημο νησί
                                                                    με φύλακα κραυγές των γλάρων
                                                                           στο απέραντο γαλάζιο
 
                                                                      ν’ αστράφτει πάντα ακέραιο
                                                                                  δοξαστικό
                                                                          το φως στα μάτια σου

                                                         (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)
 

ξαναγυρίζει στο μυστήριο του


                                                                           ένα φτερούγισμα είναι το ποίημα
                                                                          μια λάμψη μια στιγμή
                                                                     που διαφεύγει από τη σκέψη
                                                                          εξατμίζεται στα μάτια

                                                                       μάταια πλέον το αναζητάς
                                                                    στον άνεμο ξαναγυρίζει εκείνο
                                                                  σε μιαν αχτίδα πρωινή της άνοιξης
                                                                      ξαναγυρίζει στο μυστήριο του

                                                                            το στιγμιαίο χαμόγελο
                                                                            π’ άγγιξε την ψυχή σου
                                                                         έχει τώρα χαθεί για πάντα

                                                          (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)