μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

ιστορία μυστηρίου

άγνωστος παραμένει ο συγγραφέας/ με τα χίλια ονόματα/ η γλώσσα απατηλά οικεία/ και στην ουσία ακατάληπτη/ τα θύματα και οι δολοφόνοι/ παροδικοί και εναλλασσόμενοι/ το τέλος τους προδιαγεγραμμένο// ............................................................................................................................................ ................................................. για τα αγωνιώδη ερωτήματα/ που εκκρεμούν απ’ την αρχή του χρόνου/ γενναιόδωρα χορηγούνται/ παρήγορα ναρκωτικά/ και διάφορα πολύχρωμα παιχνίδια/ άλλοτε οι καταδικασμένοι καταφεύγουν/ στο βάθος της τεχνολογικής σπηλιάς/ κι άλλοτε ο ένας στο χνώτο του άλλου// ............................................................................................................................................................................................ στην ιστορία μυστηρίου της ζωής/ δεν προβλέπεται λύση/ καμία δεν υπάρχει απάντηση// ............................................................................................................................................ ................................................ (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

αινίγματα του χρόνου

πότε και πού και πώς/ το καλοκαίρι είναι μια αιωνιότητα;// μα όταν είσαι ερωτευμένος/ στα δεκαοχτώ σου χρόνια/ σ’ ένα καφενεδάκι πλάι στη θάλασσα// γιατί βεβαίως ο έρωτας είναι για πάντα/ και η εφηβεία ατέλειωτη/ όπως ο ήλιος στη χρυσή αμμουδιά// κι εκεί όλοι βρισκόμαστε από τότε// (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

στη μαγεμένη ομίχλη

 


                                                                  ξέφυγα απόψε στο επικίνδυνο

                                                                 βυθίστηκα στη μαγεμένη ομίχλη

                                                                         από τα χρόνια εκείνα

 

                                                                    γύρισα στο παλιό σχολείο μου

                                                                 συνάντησα συμμαθητές και φίλους

                                                                   περπάτησα άνοιξη στα δρομάκια

                                                                      κι έπαιξα μπάλα στα γήπεδα

                                                                 μπήκα στις τάξεις κάθισα στα θρανία

                                                                      είδα στον πίνακα ίχνη από τότε

                                                                           έκανα αταξίες και τρέλες

                                                                          ανάσανα το εξαίσιο άρωμα

                                                                             του πρώτου μου έρωτα

                                                                        για λίγο ζωντανά αναδύθηκαν

                                                                           όσα έχουν χαθεί για πάντα

 

                                                                   ένας έφηβος έκλαψε απόψε μέσα μου

                                                                              και μ’ έκανε κομμάτια

                                                             

                                                                    (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

 

σε κάθε αλφάβητο το πρώτο γράμμα

 


                                                             να ξεπροβάλλεις στη γωνιά του δρόμου

                                                                      και να ‘σαι η αιώνια άνοιξη

                                                                    ένας έρωτας που δεν τελειώνει

                                                                  το κόκκινο πουλί που φτερουγίζει

                                                                      για πάντα έξω απ’ το κλουβί

 

                                                                        το θαύμα εκείνο να ‘σαι

                                                                         που καταργεί τον χρόνο

                                                                 σε κάθε αλφάβητο το πρώτο γράμμα

                                                                        σε κάθε ποίημα η μουσική

                                                                         σε κάθε βλέμμα η λάμψη

 

                                                                       απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού

                                                                       μέσα στη νύχτα να είσαι φως


                                                                               (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)


ένα δέντρο που τα δίνει όλα

 

                                                                               θέλω πάνω στον τάφο μου

                                                                                να μεγαλώσει ένα δέντρο

 

                                                                              να τρέφεται από το χώμα μου

                                                                           να ψιθυρίζει μελωδίες του ανέμου

                                                                         τα φύλλα του ν’ απλώνει στον ουρανό

 

                                                                                          να υμνεί το φως

                                                                                για τα παιδιά να ‘ναι κρυψώνα

                                                                               καταφύγιο για πουλιά κι αστέρια

                                                                            δροσερή σκιά για τους ερωτευμένους

 

                                                                                        ας είναι ελιά ή ροδιά

                                                                                      ας είναι δέντρο ανώνυμο

                                                                                   απόλυτα ανιδιοτελές κι αθώο

                                                                                    ένα δέντρο που τα δίνει όλα

 

                                                                            κι ας είναι αυτό το δέντρο η ψυχή μου

                                                          

                                                                              (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)

 

πέρα από κάθε λογική


 

                                                               με πόσα επιφωνήματα

                                                                  γράφεται ο έρωτας

                                                         με πόσες αυταπάτες η διάρκεια

                                                           με πόσο ψύχος συλλαβίζεται

                                                                           το τέλος;

 

                                                                και το νηφάλιο ύστερα

                                                            με πόσες γράφεται απορίες

                                                            μα τίποτα δεν φοβηθήκαμε

                                                               μια ξαφνική επιστροφή

                                                   τους γείτονες που σίγουρα μας άκουγαν

                                                               κάποια προδοτικά ίχνη;

 

                                                               πώς άραγε άναψε η φωτιά

                                                                          πώς έσβησε

                                                               πώς χόρτασαν οι αχόρταγοι

                                                              κι έγινε στάχτη τέτοιο πάθος;

 

                                                                           ένα ποίημα

                                                            μια λάμψη ξαφνικά απ’ το τίποτα

                                                                         είναι ο έρωτας

                                                             μυστήριο πέρα από κάθε λογική

                                                                      και κάθε απάντηση

 

                                                                       (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)


Ο τελευταίος σταθμός

 

                                                           πάντοτε με γοήτευαν τα τραίνα

 

                                                             ατσάλινοι γίγαντες φωτεινοί

                                                        να ξεπροβάλλουν μέσα στην ομίχλη

                                                                   με άγνωστη αφετηρία

                                                               και μυθικούς προορισμούς

 

                                                           από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια

                                                                όταν απ’ τον παλιό σταθμό

                                                            υψωνόταν ένας βραχνός λυγμός

                                                      ή κάλεσμα μακρόσυρτο για ξένες χώρες

                                                            ως τότε που διέσχιζα τα σύνορα

                                                              με άγνωστους συνταξιδιώτες

                                                             ή με το ρωσικό κόκκινο βέλος

                                                              δάση ατέλειωτα από σημύδες

 

                                                               μα πάνω απ’ όλα με γοήτευαν

                                                             οι μακρινοί επαρχιακοί σταθμοί

                                                                κάτι σαν καταφύγιο ξαφνικό

                                                                 ή χάδι στην απόλυτη ερημιά

                                                          μικροί και ξεχασμένοι και ρομαντικοί

                                                                  ένας απελπισμένος έρωτας

 

                                                                           έτσι μοναχικός

                                                     θέλω να είναι ο τελευταίος σταθμός για μένα

                                                                  χωρίς άλλες μετοικήσεις

                                                             άλλες αναχωρήσεις και αφίξεις

                                                              στην αιωνιότητα ενός παιδιού

                                                                     που βλέπει έκθαμβο

                                                            τα φωτισμένα τραίνα να περνούν

                                                                και μένει εκεί με τ’ όνειρο 

                                                                  στα μαγεμένα μάτια του

                          

                                                        (από τη συλλογή Φαντάσματα, 2020)