μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

Αναμέτρηση


                                                      τολμάς
                                    ν’ αφήσεις την πόρτα σου ανοιχτή
                                  και όταν νιώσεις το καυτό του χνώτο
                                               τολμάς και πάλι
                                      να κοιτάξεις το θηρίο στα μάτια

                                       συχνά αδιάφορο εκείνο φεύγει
                                            άλλοτε όμως ξαφνικά
                                                  σ’ αρπάζει
                                       με νύχια κοφτερά και δόντια
                                              πίνει αχόρταγα
                                         για να σ’ αφήσει λίγο μετά
                                       εκστατικό και εξουθενωμένο

                                             ποίημα ονομάζονται
                                        οι κόκκινες πηχτές σταγόνες 
                                            που κάποτε γλιστράνε                                    
                                           και πέφτουν στο χαρτί

                      (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες.2019)



Κόκκινες πηχτές σταγόνες

Από τις Εκδόσεις Μανδραγόρας μόλις κυκλοφόρησε το 37ο βιβλίο και 22ο ποιητικό του Τόλη Νικηφόρου με τίτλο Κόκκινες πηχτές σταγόνες.

το πιο βαθύ μου κόκκινο



                                                         όπως μέσα στα σύννεφα το ηλιοβασίλεμα
                                                             το πιο βαθύ μου κόκκινο είναι τώρα

                                                                 με φως να χαιρετίσω το σκοτάδι
                                                                  από την παραλία ως τα κάστρα
                                                                      γνώση ταξίδια και ουρανό
                                                                 όλη την περιπέτεια της ζωής μου
                                                              με κόκκινο βαθύ το πάθος του έρωτα
 
                                                                     σαν το πουλί ας φτερουγίζει
                                                               μέσα σ’ αυτό το κόκκινο η ψυχή μου
                                                               μέσα στο φως που τόσο απελπισμένα
                                                                                     αγάπησε

                                              (από την  υπό έκδοση συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες)


τώρα και αύριο και παντοτινά

 



                                                      να λούζεται στο φεγγαρόφωτο ο κήπος
                                                                  με το θαλασσινό αεράκι
                                                           ανάλαφρα να ψιθυρίζουν τα φυτά

                                                         να ‘ναι έκπληκτα τα χρώματα, βουβά
                                                            κι οι ευωδιές μεθυστικές τριγύρω
                                                            στο χώμα ένα ρίγος σαν από ψηλά

                                                        κι εκεί στη μέση εσύ να λάμπεις μαγικά
                                                         ένα όνειρο εκθαμβωτικό μια μελωδία
                                                          εκεί στη μέση εσύ να είσαι ο έρωτας

                                                                όλα όσα λαχταράει η καρδιά


                                          (από την προς έκδοση συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες)





γιατί ήρθες τόσο αργά;




                                                          δεν ήξερες πως σε περίμεναν
                                                                       τα χελιδόνια
                                                                τα φωτεινά χαράματα
                                                   όλα τα ερωτικά ποιήματα του κόσμου;

                                                                γιατί ήρθες τόσο αργά
                                                          αιώνες τώρα χάθηκα στη έρημο
                                                                            γυμνός
                                                               χωρίς ένα χαμόγελό σου

                                                 γιατί άφησες ν’ ασπρίσουν τα μαλλιά  μου
                                                          ενώ φτερούγιζες στα μάτια μου
                                                                  για πάντα στα δεκάξι

                                                                  στο σκοτεινό δωμάτιο
                                                         δειλά προβάλλει απ’ τον φεγγίτη
                                                                    η ξεχασμένη άνοιξη

                                 
                                      (από την υπό έκδοση συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες)