μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...74ο - δεν γράφονται ποτέ





                                                                   τα πιο ωραία ποιήματα
                                                                   γράφονται χωρίς λέξεις
                                                                    οι πιο μεγάλοι έρωτες
                                                                     δεν γράφονται ποτέ

                                                             μια φλόγα είναι η ιστορία τους
                                                                    που λιώνει το μολύβι
                                                                που κάνει στάχτη το χαρτί
                                                                  και παραμένει μυστική
                                                                          εκστατική
                                                            ένα άρωμα που δεν διαλύεται
                                                                 στον άνεμο του χρόνου

                                                                 οι πιο μεγάλοι έρωτες
                                                                   αθώοι ταυτόχρονα
                                                            και καταχθόνιοι συνωμότες
                                                             στο μισοσκόταδο θροϊζουν
                                                                    ανάσα ή άγγιγμα
                                                             σε μια μεταξωτή κουρτίνα
                                                           και χάδι σε βελούδινο κορμί

                                                          τα μαγικά τους δευτερόλεπτα
                                                               είναι το ρίγος της ζωής
                                                         ισόθεο με το δέος του θανάτου


                                               (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...73ο - μαθήματα δημιουργικής γραφής


                                                                                       το πρώτο μάθημα
                                                                                     ονομάζεται απώλεια
                                                                                       που σε σφραγίζει
                                                                                    με πυρωμένο σίδερο
                                                                                  μικρό κι ανυπεράσπιστο

                                                                            αν είσαι δυνατός και επιβιώσεις 
                                                                             θα συνεχίσεις τις σπουδές σου
                                                                                      διαβάζοντας βιβλία
                                                                          μα πάντα ρίχοντας κλεφτές ματιές
                                                                             στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
                                                                          και στ' ασημένια φύλλα της ελιάς
                                                                               κάτω από το μπαλκόνι σου

                                                                                      αυτά και ο έρωτας
                                                                                       θα σε οδηγήσουν
                                                                                  και ίσως κάνουν κάποτε
                                                                         τα ανοιχτά σου τραύματα να ανθίσουν

                                                                               δεν μένει παρά να κοιτάζεις
                                                                                      το θηρίο στα μάτια
                                                                          καθώς σου πίνει κάθε μέρα το αίμα
                                                                             στο μονοπάτι προς μια κορυφή
                                                                                       που δεν υπάρχει


                                                                    (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)   

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...72ο - ποιητής


                                                                          από μικρός διδάχτηκε
                                                                            εκείνες τις σκληρές
                                                                           τις ιδρωμένες λέξεις

                                                                   και στα ογοδντα εφτά του χρόνια
                                                                           με τα ξερά του δάχτυλα
                                                                  και την πλημμυρισμένη του καρδιά                                                                                                         στο χώμα ο γέρος έγραφε τον ουρανό

                                                                      κάτσε, του είπαν, ξεκουράσου
                                                                         που βρίσκεις τόση δύναμη
                                                                   να βγαίνεις κάθε μέρα στο χωράφι

                                                                      για λίγο σήκωσε πέρα μακριά
                                                                              τα ήμερα του μάτια
                                                                        αν δεν τσαπίσω θα πεθάνω
                                                                                    είπε απλά

                                                          (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)


Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα... 71ο - ύμνος ερωτικός


                                                                                    κανένα γυναικείο χέρι
                                                                                            δεν κράτησα
                                                                                     δεν χάιδεψα ως τώρα
                                                                                       με την παλάμη μου
                                                                                        με τ' ακροδάχτυλα
                                                                                    τόσο θερμά κι ερωτικά
                                                                                     όσο ένα κοινό μολύβι

                                                                                 ένα μολύβι που κουρνιάζει  
                                                                          ανάμεσα στον μέσο και τον δείκτη
                                                                             και κάτω απ' τον αντίχειρά μου
                                                                                                έτοιμο
                                                                             να γονιμοποιήσει το λευκό χαρτί
                                                                             ένα μολύβι που ποτέ δεν ζήλεψε
                                                                          την άψυχη παρέμβαση των πλήκτρων

                                                                                γνωρίζει πως εμείς οι τρεις
                                                                                    τις ίδιες ρίζες έχουμε
                                                                                 κοινή καταγωγή το δάσος
                                                                            και φτερουγίζει στο άγγιγμά μου
                                                                                μέσα στα μάτια μου θυμάται
                                                                                 το δέντρο που ήταν κάποτε
                                                                        και δακρυσμένο σηκώνει απ' το χαρτί
                                                                                 τα φύλλα του στον ουρανό

                                                                     (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα...70ο - και πάλι στα δεκαοχτώ ένα βράδυ






                                                         ένα καράβι μαγικό αργά το βράδυ
                                                             με κόκκινα πανιά και ξάρτια
                                               ρίχνει άγκυρα στης παραλίας το βαθύ γαλάζιο

                                                       μόλις κι οι δυο πατήσετε τη σκάλα
                                               κι είναι το χέρι της σφιχτά μες στο δικό σου
                                                        αρχίζει να γυρίζει πίσω ο χρόνος

                                                 καθώς κάτω απ’ τον ουρανό απλώνεται
                                                          μεθυστική η σειρά τα φώτα
                                          από το Καλοχώρι ως το Μικρό Καραμπουρνάκι
                                               καθώς το χέρι σου χαϊδεύει τα μαλλιά της
                                             κι είναι τα μάτια σου μες στα δικά της μάτια
                                                καθώς απέναντι η ρουτίνα της ζωής σας
                                               γίνεται όνειρο νυχτερινό μέσα στη λάμψη
                                                 ξαναγυρίζετε στα δεκαοχτώ σας χρόνια

                                               βουβοί κι εκστατικοί μπροστά στο θαύμα
                                                     εισπνέετε τότε το εξαίσιο άρωμα
                                                 της νιότης σας που χάθηκε για πάντα



(από τη συλλογή Ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη, 2013)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 69ο - μητρόπολη της μνήμης, της ψυχής




                                                                              πόσοι και πόσοι αγάπησαν
                                                                           και χάθηκαν σ’ αυτή την πόλη
                                                                            κι άφησαν ένα φως παράξενο
                                                                            σαν απ’ τα μάτια τους θαμπό
                                                                                 σε ρημαγμένες πέτρες
 
                                                        παιδιά της προσφυγιάς στα καλντερίμια της
                                                               με τον απέραντο καϋμό της μνήμης
                                                              στους λόφους και τις φτωχογειτονιές
                                                                          γύρω απ’ τον κόλπο
 
                                                             λάμπουν εκστατικά τα ερείπια από τότε
                                                              ένα παράξενο ψηφιδωτό της ιστορίας
                                                                     κάστρα και μαυρισμένα ξύλα
                                                                       αόρατα τζαμιά, συναγωγές,
                                                                   αψίδες, μακεδονικά κτερίσματα,
                                                       τάφοι και εκκλησιές βυζαντινές μέσα στο χώμα
                                                              φαντάσματα που ψιθυρίζουν μυστικά
                                                                        απ’ την αρχή του χρόνου

                                                            εδώ το σούρουπο ανατέλλουν οι ψυχές
                                                                         κόκκινος ήλιος, σύννεφα
                                                που παιχνιδίζουν με τον άνεμο στον ουρανό
                                                στο άπειρο που ονειρεύονται και ταξιδεύουν 


(από τη συλλογή Ν' ακούγεται από μακριά μια φυσαρμόνικα - 32 ποιήματα για τη Θεσσαλονίκη, 2013)