μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

Ολάνθιστη



                                                                    μ’ ένα εξαίσιο χάραμα στα μάτια
                                                                     να ερχόσουν σαν το πρώτο φως
                                                                    μέσα απ’ τον δαίδαλο του χρόνου
                                                                   να πρόβαλε ολάνθιστη η αθωότητα
                                                                  με το δειλό χαμόγελο της προσμονής
                                                          
                                                                                            ανέγγιχτη
                                                                                             μαγική
                                                                                        εκθαμβωτική
                                                          
                                                                   να ερχόσουν πάλι ευλογία του έρωτα
                                                               εδώ και χρόνια πια λησμονημένη άνοιξη

                                   
                                                                  (από τη συλλογή Φλόγα απ΄' τη στάχτη, 2017)


στον ουρανό της μνήμης μου



                                                                                    είδα
                                                                  στο Hyde Park τους κρόκους
                                                                     ν’ ανθίζουν εκθαμβωτικά 
                                                                            μέσα στο χιόνι
                                                            από τα βάθη της Ασίας ένας άγνωστος
                                                         στην Κόκκινη Πλατεία μου έσφιξε το χέρι
                                                                  με χτύπησε φιλικά στην πλάτη
                                                                                απρόσμενα
                                                            σε κάποιο πεζοδρόμιο της Θεσσαλονίκης
                                                             ένα γατάκι τρίφτηκε στο παντελόνι μου

                                                                           πολύτιμες στιγμές
                                                                σκόρπιες στα χρόνια και τον κόσμο
                                                                    το πιο φωτεινό όμως αστέρι
                                                                    στον ουρανό της μνήμης μου
                                                               είναι το πρόσωπό σου στο παράθυρο

                                                                    πέρα μακριά μες στο σκοτάδι
                                                               να μου χαμογελάς και να μου γνέφεις
                                                                  καθώς γύριζ’ αργά απ’ το γραφείο
                                                              έρημος σ’ έρημους δρόμους στο Λονδίνο

                                                 
                                                           (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

άγρια φυτά στην έρημο του κόσμου


                                                                     παράξενα πλάσματα

                                                                           αμετανόητα
                                                           να γράφουν με σπασμένα δάχτυλα
                                                            να τραγουδούν με κομμένο λαιμό

                                                                     παράξενα πλάσματα
                                                                           ασυμβίβαστα
                                                                   ταχυδρομικά περιστέρια
                                                                        σε χώρα κυνηγών
                                                                  μικρά θερμαντικά σώματα
                                                                 στην επικράτεια των πάγων

                                                               μαντατοφόροι μιας αθωότητας
                                                                        που αιώνες τώρα
                                                                 αναπέμπει νότες μουσικής
                                                                    σ’ ένα χαμένο ουρανό

                                                                μικρά δακρυσμένα αδέρφια
                                                          άγρια φυτά στην έρημο του κόσμου


                                                   (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

γιορτάζω




                                                                            δεν θ’ απομείνει
                                                                            ούτ’ ένας στίχος
                                                                                  μια λέξη
                                                                           ελάχιστο ένα ίχνος
                                                                         στην κινούμενη άμμο

                                                                          υμνώ λοιπόν το φως
                                                                  μπροστά στην προαιώνια νύχτα
                                                                                 γιορτάζω
                                                                    το δευτερόλεπτο της ύπαρξης
                                                                γράφοντας δακρυσμένα ποιήματα
 
                                                                              κάθε βιβλίο μου
                                                                        στην άβυσσο του τίποτα
                                                                              είναι ένα πείσμα
                                                                               μια περηφάνια

                                                                     μια χειραψία με τη ματαιότητα
                                                                        και το ανεξιχνίαστο μέλλον

                                   
                                                           (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

συλλέκτης τραυμάτων



                                                          από την εποχή της αθωότητας
                                                           υπήρξα ακούσιος συλλέκτης
                                                               στο μέτωπο ή το σώμα
                                                           στο κέντρο ιδίως της καρδιάς

                                                    απέκτησα λοιπόν μια πλούσια συλλογή
                                                        και όσο κι αν τα νόμιζα θανάσιμα
                                                             έμαθα τελικά να επιβιώνω
                                                            με τα πολλά μου τραύματα

                                                       κατάπληκτος αργότερα ανακάλυψα
                                                           ότι καμιά φορά τα τραύματα
                                                         έχουν στενή συγγένεια με το φως
                                                               κατάπληκτος διαπίστωσα
                                                            ότι απ’ τα γονίδια πιο πολύ
                                                          κι απ’ οτιδήποτε άλλο στη ζωή
                                                                είμαι τα τραύματά μου

                                               (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)