μια ανθολογία των ποιημάτων του Τόλη Νικηφόρου με εικόνες της Τζούλιας Φορτούνη

αn anthology of Tolis Nikiforou's poems with pictures by Julia Fortouni.

στις πράσινες κερκίδες τ' ουρανού



το βλέμμα μου κι η καλοκαιρινή σιωπή
το απομεσήμερο κάτω απ' τις λεύκες
ήχος ξερός των φύλλων στην πνοή του ανέμου
σαν αραιά χειροκροτήματα
στις πράσινες κερκίδες τ' ουρανού

κι έπειτα, ξαφνικά, το κόκκινό σου φόρεμα
σημαία και λάμψη, εμβατήριο
συμπυκνωμένο φως
και η στιγμή με την κομμένη ανάσα της

9 σχόλια:

AlexMil είπε...

γεια σου,
"το απομεσήμερο κάτω απ' τις λεύκες"
φαντασίωση παιδική, λεύκες υψιλόκορμες, κάπου στο πουθενά, η μια κοντά στην άλλη, να χορεύουν και να αγκαλιάζονται με του ανέμου τα χάδια.
Το κοκκινο φόρεμα, το ανεκπλήρωτο πόθος, η αγωνία πως οι στιγμές του παρελθόντος σβήνουν, χάνονται σιγά,σιγα.

καλό βράδυ
(με άρεσε και η μουσική)

Poet είπε...

Πολύ καιρό είχα ν΄ακούσω αυτό το Σαλονικιώτικο «με άρεσε», Αλέξη. Κάτι σαν επίδειξη δελτίου ταυτότητας.

Μην είσαι τόσο σίγουρος. Το ποίημα είναι του 2007, το φόρεμα του εντελώς παρόντος χρόνου. Τα ποιήματα είναι συχνά προφητικά, ακόμη κι όταν δεν το ξέρει τη στιγμή εκείνη ο ποιητής ως ιερέας του αόρατου.

Καλό βράδυ.

50fm είπε...

Εδώ είμαστε...ποιητή μου!
Αυτό το άπλωμα της ψυχής, δημιουργεί, ποίηση για πάντα και πάντα!
Καλημέρα!

Poet είπε...

Ε, κάπου θα την πετύχαινα την ευαίσθητη ερωτική καρδούλα σου.

Λες να φτάνει «το άπλωμα της ψυχής» για να γεννηθεί το ποίημα, Ουρανία μου;

50fm είπε...

...Πριν το άπλωμα...έχουν προηγηθεί, συνομωσίες ουρανού... γής...σύμπαντος...

Poet είπε...

Ως Σκορπιός, τρελαίνομαι για κάθετι το μυστηριώδες και καταχθόνιο. Όπως το ταλέντο, η δωρεά. Πώς να μη συμφωνήσω λοιπόν μαζί σου;

Ο Ωροσκόπος μου όμως, Λέων, απαιτεί και σκληρή εργασία. Χωρίς την οποία τίποτα μα τίποτα δεν μπορεί να ανθοφορήσει.

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

Έχουν κι "οι στιγμές κομμένες ανάσες";

λίγο σε αυτό σταμάτησα...
μιας στιγμής σιγή...

Κι ύστερα κατάλαβα.
Μόλις είχα διαπράξει "μια ανάσα κομμένης στιγμής"

Χαιρετίζω!

Poet είπε...

Καλωσόρισες και πάλι σ' αυτή τη γειτονιά.

Ναι, υπάρχουν και το ξέρεις φυσικά. Είναι οι στιγμές που το αίμα κυλάει ορμητικά στις φλέβες του χρόνου. Αυτές που θαμπώνουν τα μάτια μας και για τις οποίες αξίζει να ζούμε.

Καλό βράδυ, Βαϊα.

Poet είπε...

Μου αρέσει πολύ η εικόνα σου, Τζούλια. Ιδίως η γυναικεία φιγούρα και η κόκκινη ψυχή της που αναδύεται ως εκτόπλασμα.