παράξενη απουσία

                                                                        λες κι όλοι εξατμίστηκαν 

                                                             χάθηκαν ξαφνικά σε μια γκρίζα ομίχλη

                                                                    υποπτεύομαι όμως ότι παίζουν

                                                                      και κρύβονται χαμογελώντας

                                                                μες στη μεγάλη  τρίφυλλη ντουλάπα

                                                                  και στα βιβλία ανάμεσα στα ράφια

                                                                        ή μήπως έπεσαν ανύποπτοι 

                                                                σε κάποια μυστική ρωγμή του χρόνου

                                                          και αναδύθηκαν στις φωτογραφίες του τοίχου

                                                                          και μέσα στον καθρέφτη

                                                                  ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ζωντανή 

                                                                          αυτή η παράξενη απουσία

                                                                         τόσο μελωδική η φωνή τους

                                                                       καθώς κυλούν στις φλέβες μου

                                                                             καθώς πάντα μ’ αυτούς

                                                                             εγώ γράφω κι ανασαίνω

                                                                         και περιμένω πάντα τη στιγμή

                                                                                     σαν από θαύμα

                                                                       να εμφανιστούν και πάλι πίσω μου

                                                                          και να ρωτήσουν τ’ όνομά τους

                                                                        με τα ζεστά τους χέρια κλείνοντας

                                                                             τα δακρυσμένα μάτια μου

                                                          (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)

τα τρία μαγεμένα χρόνια σου

                                                                                                      για την Κανδιανούλα    

                                                                 σαν ανθισμένο δέντρο

                                                        μπαίνεις κάθε πρωί στο σπίτι μας

                                                         σκορπίζοντας παντού την άνοιξη

                                                              κρύβεις με το χαμόγελό σου

                                                                    τα βιβλία στα ράφια

                                                       προβάλλεις ξαφνικά στον υπολογιστή

                                                                κάθεσαι δίπλα στην οθόνη

                                                                  και με κοιτάζεις σοβαρά

                                                         σαν να μου κλείνεις μυστικά το μάτι

                                                          απλώνεις τα παιχνίδια σου τριγύρω

                                                                       τρέχεις χοροπηδάς

                                                                  γεμίζεις τον μεγάλο χώρο

                                                                   με τις φωνές, τις ζαβολιές

                                                     με τις μισές και τις ολόκληρες λεξούλες σου

                                                                           θαύμα μικρό

                                                                   που ολοένα μεγαλώνεις

                                                                και μας αφήνεις σιωπηλούς

                                                                            εκστατικούς

                                                                      είσαι πάντα μαζί μας

                                                                 στα μάτια και στη σκέψη μας

                                                                     και πάντοτε μας λείπεις

                                                                  όπως μας λείπουν οι άγγελοι

                                                                κι όπως τα παιδικά μας χρόνια

                                                    

                                                   (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)

σαν άγριο θηλυκό σαν οπτασία

 

                                                                 αιφνιδιαστικά αναδύεται

                                                                    μέσα από την ομίχλη

                                                                    και με μαγεύει πάντα

                                                                       πάντα με ματώνει

                                                       ισόβια όπως την πρώτη νύχτα ερωμένη

                                                                      με το δικό της φως

                                                                 με τη γυμνή της μελωδία

                                                                         λέξη προς λέξη

                                                              στίχο προς στίχο αποκαλύπτει

                                                                 τα μυστικά μου τραύματα

                                                          κάθε παράλογη λαχτάρα της ψυχής

                                                            γι’ αυτό επιχειρώ να δραπετεύσω

                                                            σε ιστορίες που συνθέτει η λογική

                                                                 ζητάω μια μικρή εκεχειρία

                                                             καθώς μ’ αυτό το άγριο θηλυκό

                                                                 είναι αδύνατον να υπάρξει

                                                              μια μόνιμη και διαρκής ειρήνη

                                              (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)

Ίχνη του δέους

                                                             τα ποιήματα που ανθίζουν γύρω μας

                                                                     εκείνα που δεν γράφονται

                                                                         και δεν προφέρονται

                                                                    τα ποιήματα που βλέπουμε

                                                                     και σπάνια αναγνωρίζουμε

                                                          σπάνια ακούμε την εξαίσια μουσική τους

                                                                              μας προκαλούν

                                                                  να επιχειρήσουμε το αδύνατον

                                                             κι εμείς πιστοί στην προαιώνια εντολή

                                                                   χαράζουμε ίχνη τους στο χαρτί

                                                                με δέος συνθέτουμε θαμπές εικόνες

                                                                                  εκστατικοί

                                                         μπροστά στη μυστική αλήθεια των θαυμάτων

                                                      (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)