και ξαφνικά η ζωή

                                                                    

                                                                                μνήμη Κικής Καυκούλα

                                                          ένα μικρό πουλί φτεροκοπάει στη στέγη

                                                          κι ύστερα χάνεται στα βάθη τ’ ουρανού

                                                                     χρόνια κυοφορείται

                                                                             η στιγμή

                                                                     η εκρηκτική στιγμή

                                                         σε μυστικά εργαστήρια της ψυχής

                                                        μα και μπροστά σε μάτια ανύποπτα

                                                                     και ξαφνικά η ζωή

                                                                          συντρίβεται

                                                              ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί

                                                                     πάνω στο επίβουλο

                                                           οδόστρωμα της καθημερινότητας

                                                          και ξαφνικά εισβάλλει το απίστευτο

                                                                          κίτρινο ρίγος

                                                                               πικρή

                                                                     σπαρακτική σιωπή

                                                                            και δάκρυ

                                                                χρόνος ατέλειωτος χωρίς

  

(από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ποιος τώρα

                                                             θα σε βλέπει να λικνίζεσαι

                                                               νεράιδα του παραμυθιού

                                                                με την πνοή του ανέμου

                                                                         ποιος τώρα

                                                          με τ’ ακροδάχτυλα θα σε αγγίζει

                                                                      βάζο πολύτιμο

                                                            αρχαίας δυναστείας των μινγκ

                                                                         ποιος τώρα

                                                               θα μεθάει με τη φωνή σου

                                                       και θα καταποντίζεται στα μάτια σου

                                                                 κορίτσι εσύ της λογικής

                                                                          ποιος τώρα

                                                                  θα σου γράφει ποιήματα

                                                             σε ποιο σύννεφο ποιον ουρανό

                                                                τώρα θα λούζεται ο έρωτας

                                                                 για ν’ αναδύεται άφθαρτος

                                                            στο γκρίζο της καθημερινής ζωής;

                                                     (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

αρμονίη αφανής φανερής κρείττων

                                                               η λάβα που εκσφενδονίζεται

                                                          από τα έγκατα της γης στον ουρανό

                                                              αλλά και το κρυστάλλινο νερό

                                                                      μιας μυστικής πηγής

                                                                       σ’ ανθισμένο λιβάδι

                                                            το ρίγος και το άρωμα της άνοιξης

                                                                 αλλά κι η κόκκινη αστραπή

                                                                που προμηνύει τον αφανισμό

                                                                είσαι η πτώση και η λύτρωση

                                                                    η καθημερινή διαδρομή

                                                                 απ’ τον Παράδεισο στον Άδη

                                                                        μ’ ακόμα πιο πολύ

                                                               είσαι το ηδονικό αφράτο χώμα

                                                                        σε πέλματα γυμνά

                                                                   το χάδι που μας γέννησε

                                                             και το σκοτάδι που θα μας δεχτεί

                                                                      είσαι κάτι από μένα

                                                            κάτι ολοφάνερο και ανεξιχνίαστο

                                                              καταγωγή και μακρινή πατρίδα

                                                   (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα

                                                       ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο

                                                                        μόνος στον κόσμο

                                               ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά στο τζάμι

                                                                      δέντρα για τα παιδιά

                                                                     καράβια για τα όνειρα

                                                 ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους

                                                                           παραμονή

                                                       και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας

                                                      στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα

                                                    (από τα ίχνη του δέους, επιλεγμένα ποιήματα, 2018)

ως τον υπόνομο

                                                                     με τις αστραφτερές βιτρίνες

                                                                     και τα πολύχρωμά της φώτα

                                                                      με μουσικές και με κραυγές

                                                               μέσα στα πλούτη πολιτεία ρακένδυτη

                                                                   ένας γέρος πεταμένος στη γωνιά

                                                                 πιο πέρα ο ανάπηρος που ζητιανεύει

                                                                      ένας άνεργος που περιφέρεται

                                                                        με την απόγνωση στα μάτια

                                                                        στο πεζοδρόμιο προκλητικές

                                                                                 ημίγυμνες γυναίκες

                                                                       ο έφηβος που χτυπάει την ένεση

                                                                               στην πόρτα παρακάτω

                                                                       από το ρείθρο ως τον υπόνομο

                                                                     οι άνθρωποι μαζί με τα σκουπίδια

                                                                       που παρασέρνουν τα βρομόνερα

                                                                          χαρτοπετσέτες κι αποτσίγαρα

                                                                   φλέματα και ωραία λόγια, διακηρύξεις

                                                             (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)