το πιο ασήμαντο αντικείμενο

                                                                            στο πιο μικρό

                                                                στο πιο ασήμαντο αντικείμενο

                                                                               ελλοχεύει

                                                                     και περιμένει τη στιγμή

                                                                                  η μικρή

                                                                    η αδιόρατη εκείνη φλόγα

                                                                       που κάποτε φουντώνει

                                                                 κι ανάβει μια μεγάλη πυρκαγιά 

                                                                   το πιο ασήμαντο αντικείμενο

                                                                              κάπου βαθιά

                                                                      μέσα στην έκστασή του

                                                                                  λάμπει

                                                      (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες,  2019)
-

σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό

                                                                  εκεί στον μακρινό ορίζοντα

                                                               σε θάλασσα ανάμεσα κι ουρανό

                                                                 είδα αχνά να με καλεί ένα φως

                                                                     κάτι σαν φάρος ή καράβι

                                                                       κάτι ίσως σαν πατρίδα

                                                                         να μου μιλάει βουβά

                                                                              με χίλιες λέξεις

                                                                με εξαίσια μουσική και χρώματα

                                                                      μ’ ένα άγγιγμα λυτρωτικό

                                                                         μα ξαφνικά κατάλαβα

                                                                   ότι πιο μακρινός κι απρόσιτος

                                                                        πιο φωτεινός ορίζοντας

                                                                                είναι η ψυχή

                                                                        εκεί αστράφτει τ’ όνειρο

                                                                       και αναδύεται δακρυσμένο

                                                                       στο βάθος των ματιών μου

                                                 

                                                     (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)

μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

                                                                                                                                      στη Σοφία
  

                                                                            σύντροφοι στ’ όνειρο

                                                                         στην περιπέτεια της ζωής

                                                                                 να ταξιδέψουμε

                                                                              και να διαβάσουμε

                                                                 ν’ ανακαλύψουμε έκθαμβοι τον κόσμο

                                                                                   εσύ κι εγώ

                                                                                ποτέ πια μόνοι

                                                                           να χτίσουμε ένα σπίτι

                                                                        να μεγαλώσουμε ένα παιδί

                                                                     να επιβιώσουμε στις καταιγίδες

                                                                                  να γράψουμε

                                                                              να τραγουδήσουμε

                                                                                   να κλάψουμε

                                                                  να ζήσουμε την καθημερινή ρουτίνα

                                                                           ν’ απλώσουμε ένα χέρι

                                                                             ν’ ανάψουμε ένα φως

                                                                      πενήντα χρόνια τώρα με τη φλόγα

                                                                       με τις αδυναμίες και τα λάθη μας

                                                                             και μιαν αγάπη ανίκητη

                                                                        μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος

                                                       

                                                          (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)

 

παράξενη απουσία

                                                                        λες κι όλοι εξατμίστηκαν 

                                                             χάθηκαν ξαφνικά σε μια γκρίζα ομίχλη

                                                                    υποπτεύομαι όμως ότι παίζουν

                                                                      και κρύβονται χαμογελώντας

                                                                μες στη μεγάλη  τρίφυλλη ντουλάπα

                                                                  και στα βιβλία ανάμεσα στα ράφια

                                                                        ή μήπως έπεσαν ανύποπτοι 

                                                                σε κάποια μυστική ρωγμή του χρόνου

                                                          και αναδύθηκαν στις φωτογραφίες του τοίχου

                                                                          και μέσα στον καθρέφτη

                                                                  ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ζωντανή 

                                                                          αυτή η παράξενη απουσία

                                                                         τόσο μελωδική η φωνή τους

                                                                       καθώς κυλούν στις φλέβες μου

                                                                             καθώς πάντα μ’ αυτούς

                                                                             εγώ γράφω κι ανασαίνω

                                                                         και περιμένω πάντα τη στιγμή

                                                                                     σαν από θαύμα

                                                                       να εμφανιστούν και πάλι πίσω μου

                                                                          και να ρωτήσουν τ’ όνομά τους

                                                                        με τα ζεστά τους χέρια κλείνοντας

                                                                             τα δακρυσμένα μάτια μου

                                                          (από τη συλλογή Κόκκινες πηχτές σταγόνες, 2019)