απορημένα όλα

                                                                         θα μείνουν όλα απορημένα

                                                                             τα σκόρπια μου βιβλία

                                                                    σε ράφια, πολυθρόνες, τραπεζάκια

                                                                               απορημένες οι οθόνες

                                                                  τα έπιπλα με τα βουβά τους χρώματα

                                                                              οι πίνακες στους τοίχους

                                                                     τα ατέλειωτα μολύβια κάθε είδους

                                                                             κάποια ημιτελή ποιήματα

                                                                      στον υπολογιστή ή στα χαρτιά μου

                                                                                       απορημένα

                                                                          όλα όσα κάποτε είχαν νιώσει

                                                                                  το χάδι τη λαχτάρα

                                                                      στα ακροδάχτυλα και τη ματιά μου

                                                                           θα μείνουν όλα απορημένα

                                                                           και πιο πολύ το βλέμμα μου

                                                                                        χωρίς εσένα

                                                                     το βλέμμα μου που μια αιωνιότητα

                                                                      θα σε αναζητάει τώρα στο σκοτάδι

                                                              (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ποτέ πια

                                                            ονομάζεται

                                                       το άγγιγμα εκείνο

                                                               η φωνή

                                            μάτια που κάποτε χαμογελούσαν

                                                    και τώρα καταδύονται

                                            στο σκοτεινό βασίλειο της μνήμης

                                                     ποτέ πια ονομάζεται

                                                       το απέραντο κενό

                                                 τα δάκρυα τη νύχτα μόνος

                                             στην κεντρική οδό της απουσίας

                                                    ποτέ πια ονομάζεται

                                                     το δεν και το μηδέν

                                                  η αποθέωση του τίποτα

                                                     ποίημα χωρίς λέξεις

                                             ένα βιβλίο με λευκές σελίδες

                                                 

                                 (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ανοιξιάτικο σπουργίτι

                                                               ένα μακρόστενο τραπέζι με καφέδες

                                                              και γύρω-γύρω οι παλιοί συμμαθητές

                                                                  φίλοι από τα δώδεκα ως το τέλος

                                                                    από τα δέντρα ν’ αναθρώσκουν

                                                                  οι ευωδιές του Μάη στο μπαλκόνι

                                                                       ο πρωινός ήλιος να φωτίζει

                                                                        χαμόγελα κι άσπρα μαλλιά

                                                                       μια ανεπαίσθητη μελαγχολία

                                                                              η θάλασσα απρόσιτη

                                                                           να αστράφτει πέρα κάτω

                                                                                σαν όνειρο εφηβικό

                                                                                    κι ένα σπουργίτι

                                                                           να φτερουγίζει με το αεράκι

                                                                        και να τσιμπολογάει τα ψίχουλα

                                                                                   ωραίος επίλογος

                                                                            το ανοιξιάτικο σπουργίτι

                                          

                                                          (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)