ποτέ πια

                                                            ονομάζεται

                                                       το άγγιγμα εκείνο

                                                               η φωνή

                                            μάτια που κάποτε χαμογελούσαν

                                                    και τώρα καταδύονται

                                            στο σκοτεινό βασίλειο της μνήμης

                                                     ποτέ πια ονομάζεται

                                                       το απέραντο κενό

                                                 τα δάκρυα τη νύχτα μόνος

                                             στην κεντρική οδό της απουσίας

                                                    ποτέ πια ονομάζεται

                                                     το δεν και το μηδέν

                                                  η αποθέωση του τίποτα

                                                     ποίημα χωρίς λέξεις

                                             ένα βιβλίο με λευκές σελίδες

                                                 

                                 (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ανοιξιάτικο σπουργίτι

                                                               ένα μακρόστενο τραπέζι με καφέδες

                                                              και γύρω-γύρω οι παλιοί συμμαθητές

                                                                  φίλοι από τα δώδεκα ως το τέλος

                                                                    από τα δέντρα ν’ αναθρώσκουν

                                                                  οι ευωδιές του Μάη στο μπαλκόνι

                                                                       ο πρωινός ήλιος να φωτίζει

                                                                        χαμόγελα κι άσπρα μαλλιά

                                                                       μια ανεπαίσθητη μελαγχολία

                                                                              η θάλασσα απρόσιτη

                                                                           να αστράφτει πέρα κάτω

                                                                                σαν όνειρο εφηβικό

                                                                                    κι ένα σπουργίτι

                                                                           να φτερουγίζει με το αεράκι

                                                                        και να τσιμπολογάει τα ψίχουλα

                                                                                   ωραίος επίλογος

                                                                            το ανοιξιάτικο σπουργίτι

                                          

                                                          (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

και ξαφνικά η ζωή

                                                                    

                                                                                μνήμη Κικής Καυκούλα

                                                          ένα μικρό πουλί φτεροκοπάει στη στέγη

                                                          κι ύστερα χάνεται στα βάθη τ’ ουρανού

                                                                     χρόνια κυοφορείται

                                                                             η στιγμή

                                                                     η εκρηκτική στιγμή

                                                         σε μυστικά εργαστήρια της ψυχής

                                                        μα και μπροστά σε μάτια ανύποπτα

                                                                     και ξαφνικά η ζωή

                                                                          συντρίβεται

                                                              ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί

                                                                     πάνω στο επίβουλο

                                                           οδόστρωμα της καθημερινότητας

                                                          και ξαφνικά εισβάλλει το απίστευτο

                                                                          κίτρινο ρίγος

                                                                               πικρή

                                                                     σπαρακτική σιωπή

                                                                            και δάκρυ

                                                                χρόνος ατέλειωτος χωρίς

  

(από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

ποιος τώρα

                                                             θα σε βλέπει να λικνίζεσαι

                                                               νεράιδα του παραμυθιού

                                                                με την πνοή του ανέμου

                                                                         ποιος τώρα

                                                          με τ’ ακροδάχτυλα θα σε αγγίζει

                                                                      βάζο πολύτιμο

                                                            αρχαίας δυναστείας των μινγκ

                                                                         ποιος τώρα

                                                               θα μεθάει με τη φωνή σου

                                                       και θα καταποντίζεται στα μάτια σου

                                                                 κορίτσι εσύ της λογικής

                                                                          ποιος τώρα

                                                                  θα σου γράφει ποιήματα

                                                             σε ποιο σύννεφο ποιον ουρανό

                                                                τώρα θα λούζεται ο έρωτας

                                                                 για ν’ αναδύεται άφθαρτος

                                                            στο γκρίζο της καθημερινής ζωής;

                                                     (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)