στάση ζωής

                                                               να αποδεχτείς τη ματαιότητα

                                                                    το σκοτεινό μηδενικό

                                                    που καθημερινά στα βήματά μας ενεδρεύει

                                                             να ζήσεις πάντα διψασμένος

                                                             ερωτευμένος με τα θαύματα

                                                           λες κι είσαι δεκαοχτώ χρονών

                                                             λες και δεν πρόκειται αύριο

                                                                 να γίνουν όλα στάχτη

                                                                   ή ακριβώς γι’ αυτό

                                                            όχι λοιπόν στη ματαιοδοξία

                                                                και ναι στα εκστατικά

                                                                στα θαμπωμένα μάτια

                                                           ναι στο μολύβι που επιμένει

                                                              ένα μολύβι που πεθαίνει

                                                                      ανυπότακτο

                                               (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

το άγριο θηρίο της μοναξιάς

                                                       ανοίξτε την καρδιά σας στα παιδιά

                                                          στον διπλανό και τον απέναντι

                                                                       στ’ αδέσποτα

                                                         σε κάθε μικρό κι ανυπεράσπιστο

                                                             μη φοβηθείτε τη διάψευση

                                                              την πιθανή απογοήτευση

                                                                 κι αυτή την προδοσία

                                                      ανοίξτε την καρδιά σας στον κόσμο

                                                                 τρυφερή κι ευάλωτη

                                                        με τη βαθύτερή της όμως δύναμη

                                                                         απόρθητη

                                                               με μια ανοιχτή καρδιά

                                                  φονεύεται το άγριο θηρίο της μοναξιάς

                                              (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

χαμογέλασέ μου

                                                                          και πάλι απεγνωσμένα

                                                                                στο προσωρινό

                                                                    θ’ αναζητήσω την αιωνιότητα

                                                                     στο εφήμερο και το φευγαλέο

                                                                             γυναίκα άγνωστη

                                                                      κι όμως μεθυστικά οικεία

                                                                             χαμογέλασέ μου

                                                                         να λάμψει μια στιγμή

                                                                         το φως στα μάτια σου

                                                                                τόσο ερωτικά

                                                                          και τόσο απελπισμένα

                                                                                  χαμογέλασε

                                                               στον κάτοικο της άκρης του γκρεμού

                                                                 ισόβιο επαίτη των δευτερολέπτων

                                                                                  χαμογέλασε

                                                                           για όλα όσα χάθηκαν

                                                                                 και επιμένουν

                                                                            εκστατικά στη μνήμη

 

                                                                                     μελωδικά

                                                                                    λυτρωτικά

                                                                           λίγο πριν απ’ το τέλος

                                                                                χαμογέλασέ μου

                                                    (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)

κάποτε κάτι

                                                                     πιστέψαμε σε κάτι κάποτε (τουλάχιστον)

                                                                         τώρα πιστεύουμε στο τίποτα (έστω)

                                                                                και αν αυτό το κάτι κάποτε     

                                                                                μας βγήκε τίποτα (λοιπόν;)

                                                                                      το τίποτα του τώρα

                                                                               ίσως αποδειχθεί κάποτε κάτι

                                                                                    κάτι από χώρα μυστική

                                                                                     του κάτι και του τίποτα

                                                                                        κάτι που εξατμίζεται

                                                                           ανασυντίθεται και αστράφτει (πάλι)

                                                             (από τη συλλογή Φλόγα απ' τη στάχτη, 2017)