Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα...52ο- Ο προορισμός του ονείρου

                           

  θα ξαναγεννηθούμε σε μιαν άλλη χώρα

                          θ' ανακαλύψουμε και πάλι τις πρώτες λέξεις

                                   και θα προφέρουμε περήφανα

                                       κάθε ελάχιστο αυτονόητο

                        στη γνώση μάταια θ' αναζητήσουμε τον κόσμο

                          θα περιπλανηθούμε στους μεγάλους δρόμους

                                   με τις σειρήνες μέσα στην ομίχλη

                              και κάποτε έκθαμβοι θα συναντήσουμε

                                          την πρώτη μας αγάπη

                                     στα μάτια μας θ' αστράφτει

                                        η ίδια προαιώνια λάμψη

                                       τίποτα δεν θα θυμηθούμε

                                 και τίποτε δεν θάχουμε ξεχάσει

(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 51ο - ένας ξένος από παλιά στο σπίτι μας

το ποίημα επιλέγει τον δικό του χρόνο για να γεννηθεί
είναι ένας ξένος που κατοικεί από παλιά στο σπίτι μας
κυκλοφορεί στο υπόγειο
και λούζεται με φως στο υπερώο
διαβάζει ένα ένα τα χειρόγραφά μας
αποκρυπτογραφεί τις μυστικές φωνές
που ταξιδεύουν μέσα μας
και πίνει για να μεγαλώσει
γιαυτό και είναι πάντα μεθυσμένο
το ποίημα επιλέγει τον δικό του χρόνο για να γεννηθεί
όπως πριν από μας επέλεξε αυτό το σπίτι για να κατοικήσει

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...50ο - το προαιώνιο ρίγος

                                  προφέρεται στη μοναξιά και τη σιγή

                                          στις παρυφές του ονείρου         

                        την ώρα που οι νεκροί υφαίνουν έξω το σκοτάδι

                                      και εισρέει από τις χαραμάδες

                                   σαν κόκκινο κρασί η ανάσα τους

                                      με δέος προφέρεται η ποίηση

                                        καθώς προφέρει ανθίζοντας

                              ένα ξερό κλαδί το προαιώνιο ρίγος του

    (από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...49ο - απαρηγόρητος

                                    πως και γιατί δεν ξέρω

                                  αυτή η λέξη μου ταιριάζει.

                              ίσως να είναι σαν το χνώτο μου

                                     από παλιά στο τζάμι

                                 σαν τα ρυάκια της βροχής

                        στο χώμα της Πλατείας Δικαστηρίων.

                       ίσως να είναι σαν τον γόο του βαρδάρη

                         στα καλντερίμια της γενέθλιας πόλης

                        ή σαν τα γράμματα που αναβοσβήνουν

                              μακριά στις φωτεινές επιγραφές.

                                  και σαν το άγνωστο εκείνο

                            που κάποτε με έσπειρε και χάθηκε.

                                     πως και γιατί δεν ξέρω

                                 αυτή η λέξη μου ταιριάζει.

                           σε ξένο τόπο και σε ξένους δρόμους

                                                 μόνο

(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 48ο - αδέσποτα

                                                   τ' αδέσποτα σκυλιά

                                                    τ' αδέσποτα παιδιά

                                                    οι αδέσποτες ψυχές.

                                              άγριες, φωτεινές, ευάλωτες.

                                         όχι ότι δεν έχουν κύριο και αφέντη.

                                   μόνο που αιώνες τώρα απουσιάζει εκείνος

                                              στην άλλη άκρη τ' ουρανού.

                                 τα αδέσποτα σπάνια ξεγελούν τη θλίψη τους

                                   στήλη καπνού στις κόρες των ματιών τους

                                   που αναθρώσκει από μια μακρινή πατρίδα

          (από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...47ο - ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

                                      

νάμασταν, λέει

                         τραγούδι σε παλιό γραμμόφωνο

                        δέντρο σε καλοκαιρινό ψιλόβροχο

              ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

                                   ή μήπως νάμασταν

              εκεί ψηλά τα κεραμίδια πλάι στην καπνοδόχο

                την ώρα πού όρθιος ξαποσταίνει ο πελαργός.

                                   κι ύστερα, λέει

                            να φύτρωναν κόκκινα

                  κατακόκκινα φτερά στους ώμους μας

     στα μάτια μας ένας κιτρινισμένος χάρτης για τον ουρανό.

         να ταξιδέψουμε πέρα απ' τον πόνο και τον θάνατο.

                                νάμασταν, λέει

                             με κόκκινα φτερά

          ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

(από τη συλλογή Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, 2002)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 46ο - καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί

                       

 υπάρχει μέσα μου ένα φως.

                 καμιά φορά σαν δέντρο ή σαν πουλί

               ή ξέφτι απ' το γαλάζιο στο περβάζι σου.

                       υπάρχει μέσα μου ένα φως

                που όλα τα ξέρει κι όλα τα αισθάνεται

         μοναχικό που ταξιδεύει απ' την αρχή του χρόνου

               που αστράφτει μέσα στη μεγάλη νύχτα

                           και δεν παραδίδεται

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...45ο - είμαι όσα μού δόθηκαν

                                   

                          

 είμαι όσα μου δόθηκαν

           μια στάλα κόκκινο στο απέραντο του μπλε

                 ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίποτα     

              ήχους του κάποτε στον άνεμο σκορπίζω

                            με το δικό μου όνομα               

                      γράφω για τον δικό σας πόνο

              που ούτε δικός μου είναι ούτε δικός σας

                  δεν είμαι εγώ λοιπόν που σας μιλώ

                   γιατί εγώ είμαι όσα μου δόθηκαν

                 γιατί εγώ δεν ξέρω καν ποιος είμαι

                    τώρα απομένει να επιστρέψω

                      εκεί που κάποτε ξεκίνησα

                  να επιστρέψω εκεί που οφείλω

                            το εγώ που είμαι

                        και που ποτέ δεν γνώρισα

     (από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...44ο-εδώ τελειώνει αυτό το παραμύθι

                                μια φορά κι έναν καιρό

                                στα βάθη της ανατολής

                                ζούσε ένα ήλιος μόνος.

                                   σχεδόν παράνομος

                         με την πυρακτωμένη του καρδιά

                             προορισμένος ν' ανατέλλει

                                         να φωτίζει

                        πάντα να βρίσκεται στον ουρανό

                                 και να τα βλέπει όλα

                            είπε η γιαγιά του κόσμου

                         γι' ακόμη μια φορά θλιμμένη

                         εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα

                                αυτό το παραμύθι

                             ώρα να πάτε για ύπνο

                                 

                                 ε, όπως πάντα

                             ο ήλιος έζησε καλά

                       κι εμείς βεβαίως καλύτερα

          (από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 43ο - Λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα

 

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο

μόνος στον κόσμο
ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει θαμπά στο τζάμι

δέντρα για τα παιδιά

καράβια για τα όνειρα

ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους

παραμονή

και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας

στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα

(από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...42ο - Ευτυχία

σε γνώρισα σε χρόνο παρελθόντα ή μέλλοντα

με κάτι από τους γαλαξίες στο βλέμμα σου
στην κίνηση σου κάτι από γατάκι ή τίγρη
στο φόρεμά σου κάτι από το φως
σε κάποιαν άλλη εποχή πρέπει να ζήσαμε μαζί
σε κάποια χώρα μακρινή σε ξέρω
ξέρω όταν χαμογελάς κάθε ρυτίδα σου
κι όταν σωπαίνεις ξέρω
το σκοτεινό βελούδο των ματιών σου
σε νιώθω τώρα μέσα μου να αναδύεσαι
γεύομαι και μυρίζω κάθε σου τόπο μυστικό
είσαι ο αρχικός μου κωδικός
ψυχή αιώνια παρούσα και απρόσιτη

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 41ο - γαλάζιο βαθύ σαν αντίο

                     

                               

  κι έμεινα μόνος

                             με το γαλάζιο έλεος

               της τελευταίας στιγμής στα μάτια σου

                   γαλάζιο ωκεανός και σιωπητήριο

                          γαλάζιο που με γέννησε

                      με φώτιζε και με σκοτείνιαζε

                 που ακτινοβολούσε και φτερούγιζε

                  έμεινα μόνος με το βαθύ γαλάζιο

                         σαν αντίο στα μάτια σου

                                     μητέρα

          (από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 40ο - κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ

    

πίνακας: Ντίνος Παπασπύρου             

  δέντρα, αραιοί διαβάτες, παγωνιά

                και κάτω απ' τις κραυγές των γλάρων

                                      το ωδείο

          στο πάρκο της Ηλεκτρικής από νωρίς περίμενα

               κοιτάζοντας προς τη μεριά της θάλασσας.

                               κάποτε φάνηκες

                    κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ

                    κι όσο πλησίαζες ήσουν εσύ

          και μέσα στην ομίχλη μου χαμογελούσες.

               στις μύτες στάθηκες να με φιλήσεις

                            κι ύστερα έφυγες

          

          κι όσο, χρόνο το χρόνο, στο βάθος σβήνεις

            τόσο πιο καθαρά λάμπεις στα μάτια μου.

                 μέχρι που ξέρω πια με βεβαιότητα

                      πως είσαι δεκαοχτώ χρονώ

              κάπου έξι μήνες πιο μικρή από μένα

                    πηγαίνεις στο παλιό ωδείο

                           σε λεν Σιμόνη

                     κι αγαπιόμαστε τρελά

     (από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...39ο - μαθητεία, 2

                            και πάλι υπέβαλα στο άγνωστο

                   τις πέντε αισθήσεις μου και την ψυχή μου

                         και έγινα δεκτός στην πρώτη τάξη

                        του σύμπαντος σχολείου της αγάπης

                      τα τραύματά μου γράφοντας σαν όνομα

                        στο εξώφυλλο της καθημερινής ζωής.

                                είναι καλός για άνθρωπος

                       λένε οι δάσκαλοι μου με τον τρόπο τους

                     μια φλαμουριά  που αγγίζει το μπαλκόνι μου

                      ένα γατί που περπατάει νωχελικά στον ήλιο

                                       θα μάθει γρήγορα

                                     όσα μπορεί να μάθει.

                                         κι εγώ επιμένω

                              αφού δεν έχω πού αλλού να πάω

                                    μερόνυχτα εγκύπτω

                          και λέω πως συνεχίζω τις σπουδές μου

                       σ' αυτό το πρώτο και πιο δύσκολο σχολείο

                        απ' το οποίο δεν προβλέπεται αποφοίτηση

                    (από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...38ο - και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

όταν το κάτι αυτό

το οτιδήποτε

για μένα θα τελειώσει

και πάλι εγώ στο τίποτα θα υπάρχω

θα είμαι εκείνο που τα μάτια σας θαμπώνει

το ύψιλον στα μυστικά, στη νύχτα, στην ψυχή

η απαλή καμπύλη στο αύριο

το χι στο χάδι ή στο χώμα της πατρίδας σας

όταν το κάτι αυτό

το μάταιο οτιδήποτε τελειώσει

στο τίποτα η αγάπη ξεχασμένη θα υπάρχει

θα σας αγγίζει απαλά

θα σας ζητάει χαμογελώντας το αδύνατο

(από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 37ο - το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα

την ώρα που ένιωθα ασφαλής
στην πέτρινη σιγή του κόσμου
άνοιξαν ξαφνικά οι μυστικοί κρουνοί το απομεσήμερο
και η αυλή πλημμύρισε κίτρινες πεταλούδες
γιορταστικά πολύφωτα
ιπτάμενα ίχνη του απρόσιτου που ενεδρεύει
την ώρα που ένιωθα ασφαλής
με ξύπνησε το κίτρινο περπάτημα στα χόρτα
κι είδα μέσα στο φως να ξεπροβάλλει η τίγρη

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...36ο - σαν να κρατάτε με τα χείλη μιαν αχτίδα φως

προφέρετε τις λέξεις απαλά
σαν να κρατάτε με τα χείλη μιαν αχτίδα φως
και σταθερά
σαν μια μπουκιά ψωμί στα δόντια
ύστερα αφήστε τις να περιπλανηθούν στην ερημιά
για λίγο σ' άγριες γειτονιές
κι εκεί που ζουν και μεγαλώνουν τα παιδιά στο χώμα
προφέρετε τις λέξεις απαλά
με τα δικά τους σχήματα
με τις δικές τους μουσικές και εικόνες
σαν να κρατάτε με τα χείλη μιαν αχτίδα φως
ή την ψυχή του ναυαγού
όταν μοναχική επιστρέφει στην πατρίδα

 

(από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)

 

             

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...35ο - βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως

μέσα σε πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστούς σκούφους
φορώντας τις μαγικές τους μπότες
βυθισμένοι σε αχνά χαμόγελα και φως
κάθε πρωί εισπλέουν στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς
οι άγγελοι που δεν γνωρίσαμε
σαν μπίλιες απ' τις τσέπες τους στο χώμα απλώνουν
όλα τ' αστέρια τ'ουρανού
μας δείχνουν τον θεό που δεν πιστέψαμε
σκορπίζουν στον αέρα θαύματα που δεν αξίζουμε
με μιαν ανάσα τους στηρίζουν την ετοιμόρροπη ζωή μας

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 34ο - ένα ποτάμι στοιχειωμένο

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου

από προγόνους και μνήμες σκοτεινές

λάμψεις της αστραπής που σχηματίζουν λέξεις

ταξίδια μυστικά σε χώρες που ποτέ δεν γνώρισα

ένα ποτάμι στοιχειωμένο είναι το αίμα μου

μια μουσική

ένα μελλοντικό καράβι

πλησίστιο που περιπλανιέται

σε κατακόμβες φωτεινές του γαλαξία

(από τη συλλογή Χώμα στον ουρανό, 1998)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...33ο - επικίνδυνα έως απαράδεκτα αθώος

ο καλοκαιρινός μου ίσκιος

μακρύς, λεπτός κι αγέρωχος

ούτε μια μέρα πάνω απ’ τα δεκαοχτώ

αν το παιδί πράγματι είχε πει

ο βασιλιάς είναι γυμνός

μετά την πρώτη έκπληξη

τον πρώτο ίσως θαυμασμό και φθόνο

θα επέπιπτε ως είθισται η εξουσία

με τους λακέδες και τις πόρνες της

να το κατασπαράξει

ως είθισται αιώνες τώρα

καμία έκπληξη λοιπόν

όταν καλείται η αθωότητα να απολογηθεί

καμία έκπληξη όταν δοξάζεται η ατιμία

ούτε ίχνος παραπόνου

γι’ αυτά και τα χειρότερα

να βλέπουμε μονάχα και να ξέρουμε

και να μην επιτρέπουμε την αυταπάτη

και να κρατάμε ακέραια

στο στήθος μας την έκρηξη

ο καλοκαιρινός μου ίσκιος

μακρύς, λεπτός κι αγέρωχος

ούτε μια μέρα πάνω απ’ τα δεκαοχτώ

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...32ο - Αυτοβιογραφία, 1

κρατάω την ανθρωπότητα στην αγκαλιά μου

απλώνω τα σπασμένα δάχτυλα

και της χαϊδεύω τα μαλλιά

της γράφω παραμύθια

της ψιθυρίζω ποιήματα

και τη φιλάω τρυφερά στα μάτια

λες κι είναι ένα μικρό παιδί

ζεστό καφτό

και με τον εφιάλτη από τον ύπνο τρομαγμένο

λες κι είναι το δικό μου το παιδί

λες κι είναι όλα τα παιδιά του κόσμου

που αξίζουν ένα θαύμα καθημερινό

όπως το βότσαλο όταν αστράφτει

με χίλια χρώματα στα διάφανα νερά

και ζουν μέσα στο ψέμα και τον θάνατο

κρατάω την ανθρωπότητα στην αγκαλιά μου

να τη ζεστάνω για να ζεσταθώ κι εγώ

και της μιλάω για ν' ακούσω ζωντανή φωνή

και κλαίω

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...31ο - Όταν πεθαίνει ένα παιδί, 1

αβιταμίνωση

είναι όρος των στατιστικών δελτίων

η πείνα εξωραϊσμένη

αποπροσωποποιημένη

όπως θα τόνιζε και κάποιος διανοητής

λέξη χωρίς εικόνα

ένα παιδί είναι μονάκριβο

ένα παιδί πεθαίνει κάθε δευτερόλεπτο

με την κοιλιά πρησμένη

μάτια που δεν χωράνε πια στις κόγχες τους

σε χώρες που ονομάζονται εξωτικές

πεθαίνει στο κατώφλι του σπιτιού μου

όταν πεθαίνει ένα παιδί

πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα

βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά

πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα

όταν πεθαίνει ένα παιδί

ταράζεται ο ύπνος των αρχαίων νεκρών

κι από τη γη αναδύονται τα πρόσωπά τους

ενώ σαν χάλκινο πουλί

ο άνεμος τοξεύεται στο χώμα

όταν πεθαίνει ένα παιδί

οι λέξεις κι οι φωνές συντρίβονται

τριγύρω ο κόσμος καταρρέει

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 30ο - Θεσσαλονίκη

με το όμικρον του ονείρου στο τέλος

της δεύτερης μ.Χ. χιλιετίας

ξεχύνεται απ' τα υψώματα στη θάλασσα

σαν κατρακύλι με το όμικρον του ονείρου

ανηφορίζει από τη θάλασσα στον ουρανό

σαν προσευχή με τη θαμπή φωνή του πλήθους

όχι κούφια και άφωνη

σαν τις πολύχρωμες κραυγές των διαφημίσεων

όχι φτηνή και χρήσιμη

σαν πλαστικό ουροδοχείο

όχι τυφλή

για τα παιδιά της

για τα δέντρα και τους ποιητές

για κάθετι παράλογα που ανθίζει

εβραία σλάβα αρμένισσα

ανατολίτισσα ρωμιά τουρκάλα

κοινότητα της αρετής και της παιδείας

επέμενε ο ανώνυμος εκείνος ζηλωτής

κρατώντας τη στιγμή μετέωρη

πάνω από τα παρελθόντα και τα μέλλοντα

πριν εξακόσια τόσο χρόνια

παγκόσμια πόλη ελληνική

αρσενική σαν τον βαρδάρη της

σαν τα ρεμπέτικα τραγούδια και τα καλντερίμια της

γυναίκα σαν την απεραντοσύνη

και σαν τον ήλιο στον φιλόξενό της κόλπο

μεθυστικά όταν βασιλεύει

παγκόσμια πόλη μακεδονική

με το διπλό άλφα της αγάπης

κυβόλιθο στην Εγνατία Οδό

με τον δικό της ουρανό Ναζίμ στα μάτια σου

κόρη της Ιωνίας

την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας στα κάστρα της

ψυχή της προσφυγιάς

καμένη κουρσεμένη ανίκητη

κοινότητα της αρετής και της παιδείας

που δεν δανείζεται αλλά δωρίζει

που ζωγραφίζει χαμογελαστές καμπύλες

στην ανθισμένη από το χώμα Παναγία Χαλκέων

με το αβέβαιο άρωμα της ουτοπίας

πατρίδα

με ανοιχτές τις πύλες απροσπέλαστη

κοινότητα της αρετής και της παιδείας

αρχαίο καράβι με κομμένες άγκυρες

μες στο νωχελικό φθινόπωρο της παραλίας

για το ατέλειωτο ταξίδι στο απρόσιτο

πέρα ως πέρα φωταγωγημένο

από τα μάτια των παιδιών

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...29ο - ουτοπία αναρχικού λούστρου

κάθεται σταυροπόδι σ' ένα σύννεφο

βουτώντας το πινέλο του

στο κασελάκι με τα χρώματα

το κασελάκι με τις λέξεις

με τον τζιλά και τ' άλλα εκρηκτικά

και βάφει κόκκινα τα υποδήματα

κάθε περαστικού θεού

κόκκινο κόκκινο και μαύρο

ένα παιδικό μπαλόνι

με την απρόσεχτή του κίνηση

τα θαμπωμένα μάτια του

από του ήλιου την εγγύτητα

τα πάντα κάποτε αναποδογυρίζουν

και τότε στάζει ο ουρανός

μυριάδες άστρα

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997,

              ενότητα ΙΙ, Επικίνδυνα έως απαράδεκτα αθώος)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...28ο - Άφυτος, 2

είναι γλυκό το φως

αιώνες που ωρίμασε στην απουσία

και αναδύεται τώρα σε αρχαία ερείπια

αστράφτουν γύρω τα ταπεινά του κόσμου

φύλλα ζουζούνια αγριόχορτα

μια σαύρα ακίνητη στο πρόσωπο της πέτρας

σαν προσευχή η μοναχική γυναίκα

στον δρόμο που ανεβαίνει προς τα μνήματα

ανάμεσα σε ξαφνικά λιλά και κίτρινα

είναι γλυκό το φως

μετά το ατέλειωτο ταξίδι στο σκοτάδι

και η μικρούλα έρημη εκκλησιά

με το θαμπό της κόκκινο

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 27ο - την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας

την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας

εισπλέει αθόρυβα

στις γκρίζες γειτονιές του κόσμου

ο μέλλων χρόνος ως πέλμα αιλουροειδούς

ελεύθερο

το πάνσοφα αθώο βλέμμα των νηπίων

στον παρελθόντα χρόνο εναποθέτει

τα πορφυρά ενδύματα της εξουσίας

από το άλφα ως το ωμέγα

ευθύς τα γράμματα ενώνονται και ενοποιούνται

στο σχήμα του ήλιου ανατέλλουν τα παράθυρα

αρχαίοι λινοτύπες

συνθέτουν τίτλους με λευκά πουκάμισα

και κάτω από τα υψωμένα χέρια

το αύριο έκθαμβοι αναγγέλλουν στους εξώστες

κορίτσια αστραφτερά σαν χελιδόνια

με το άπειρο ολοζώντανο στα μάτια τους

στις στέγες αιωρούνται

και τα ερωτικά προαύλια

φωτιά από σύννεφα απλωμένη στα μαλλιά τους

συστάδες δέντρων διαρρηγνύουν την άσφαλτο

και σιωπηλά αναδύονται στο φως

έφηβοι κωπηλάτες λάμνουν

το πυροτέχνημα κορμί

και στο γαλάζιο εξακτινώνονται

ενώ τριγύρω τα περίπτερα

λικνίζονται στη μουσική

που ηδονικά τις χαραμάδες διαστέλλει

παρέκει ούτε μια μοίρα αστέρι μου

λιγότερο ούτε ένα στίχο από τον ουρανό

(από τη συλλογή Την κοκκινόμαυρη ανεμίζοντας της ουτοπίας, 1997)
 

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα...26ο-λέξεις αμετανόητες

τα χρόνια μου έζησα εξόριστος

ένας μισοσβησμένος στίχος

σ' αρχαία μετόπη της γενέθλιας πόλης

μέσα στο κάθε κύτταρό μου

ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία

έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει

ο καθημερινός τριγύρω θάνατος

πάντα ταξίδευα

αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε

και το άλφα της αγάπης σου

με σφράγισε πατρίδα

αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου

ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα

την ποίηση δεν εγκατέλειψα

τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται

πέρα ως πέρα φωταγωγημένα

από τα μάτια των παιδιών

(από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ... 25ο-γενέθλια πόλη,1

αγιόκλημα και ψάθινες καρέκλες

για να τσιμπολογάνε τα παιδιά

απ’ τα χουνάκια με τα τυπωμένα φύλλα

κι από το καλοτάξιδο πανί της Αίγλης

σπόρια ονείρου

εκεί στο τέρμα της ανηφοριάς

ο ήλιος ν’ αμολάει απλόχερα τους ήχους

από τα κατρακύλια και τα ξύλινα πατίνια

στο καλντερίμι της Αγνώστου Στρατιώτου

αριστερά και δεξιά πιο κάτω

ν’ απλώνεται η πλατεία ουρανός

με τα αρχαία λουτρά του Παραδείσου

και τ’ άσπρα σύννεφά της ν’ ανεμίζουν

σημαία στο καμπαναριό του Άη Δημήτρη

μέσα απ’ τη γη να ξεπροβάλλει

η ανθισμένη Παναγία Χαλκέων

όλα στη θέση τους αμετακίνητα

όπως το χέρι του πατέρα

τους εφιάλτες στο σκοτάδι όταν έδιωχνε

η φλόγα απ’ το δαδί να λαμπαδιάζει

στο πρωινό δωμάτιο του χειμώνα

κάθε κατώφλι μια ζεστή ποδιά

και ο βαρδάρης άγριος παγερός και οικείος

ένας μεγάλος αδερφός, μια βεβαιότητα

διαρκώς να αλλάζουν και να μένουν

όλα στη θέση τους αμετακίνητα

αμετακίνητη η Πλατεία Δικαστηρίων

απ’ όπου ξεκινούσε κι όπου τέλειωνε

η Εγνατία Οδός αυτού του κόσμου

(από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...24ο - Πατρίδα, 1

ωραία κυκλική λέξη η πατρίδα

με το διπλό άλφα της αγάπης

προαιώνιο εφαλτήριο του βαρδάρη

κυβόλιθος στην Εγνατία Οδό

μια σειρά όρθια γιώτα τα κάστρα της

λυγισμένα κατάρτια οι νεκροί της

που ναυλοχούν γαλήνια παραδίπλα

μέσα στην προσωρινή ομίχλη της νύχτας

ωραίος προορισμός η πατρίδα

με τη δική της μουσική του ρο

που είναι ρίζες και γίνεται ροή

κάτω από τους φανοστάτες της παραλίας

με τις πυγολαμπίδες στην απέναντι ακτή

πριν και μετά κάθε ταξίδι

το διπλό άλφα της αγάπης

και το δέλτα του ποταμού

που εκβάλλει στην απεραντοσύνη

(από τη συλλογή Το διπλό άλφα της αγάπης, 1994)

Τα 50+ αγαπημένα μου ποιήματα ...23ο - σαν ήλιοι θ' ανατείλουν

στις άδειες κόγχες θ' ανατείλουν

και θ' αστραποβολήσουν κάποτε

σαν ήλιοι τα μάτια των νεκρών μας

το πετρωμένο τελευταίο δάκρυ τους

θα λιώσει

πλατύφυλλο το φως θα δώσει τέλος

στον ισοθάνατο εκπατρισμό τους

και θα γυρίσουμε όλοι αγκαλιασμένοι

από τον ξένο πάνω και τον ξένο κάτω κόσμο

στην κεντρική πλατεία της πατρίδας

ο μόνος που θα κλάψει τότε

θα είναι εκείνος που ονομάσαμε θεό

πρώτη φορά το πρόσωπό του φανερώνοντας

πάνω απ' τις ψάθινες καρέκλες

ν' ανθίσουν τα μπαλκόνια και τα σύννεφα

να σπάσουν στα σοκάκια οι στάμνες

να πλημμυρίσει ο χώρος μουσική

σαν ήλιοι θ' ανατείλουν κάποτε

τα ωραία μάτια των νεκρών μας

θεός και άνθρωποι θα εξισωθούν στο φως

(από τη συλλογή Ξένες χώρες, 1991)